Jak przygotować model do druku 3D

Większość problemów z wydrukiem zaczyna się w pliku, nie na drukarce. Poniżej lista rzeczy, które warto sprawdzić przed wgraniem modelu, ułożona od tych, które przesądzają o powodzeniu, po te, które poprawiają wynik.

Format i wielkość pliku

Przyjmujemy pliki STL, OBJ i 3MF, do 100 MB. Jeśli Twój program CAD zapisuje w STEP albo IGES, wyeksportuj model do jednego z tych trzech formatów. W praktyce STL wystarcza w większości przypadków, a 3MF ma tę zaletę, że przenosi też jednostki i skalę, więc trudniej pomylić milimetry z calami.

Model powinien mieć rozsądną liczbę trójkątów. Przyjmujemy do trzech milionów, ale siatka bardziej gęsta niż to, co widać na wydruku, nie poprawia niczego, a wydłuża przygotowanie. Przy eksporcie ze środowiska CAD średnia dokładność zwykle w zupełności wystarcza.

Szczelna siatka

To najczęstsza realna przyczyna odrzucenia pliku. Model musi być zamkniętą bryłą, bez dziur w siatce, bez odwróconych normalnych i bez przenikających się elementów, które nie zostały scalone. Program do druku musi jednoznacznie wiedzieć, gdzie jest wnętrze detalu, a gdzie powietrze.

Jeśli model powstał ze skanu 3D albo z modelowania siatkowego, warto przepuścić go przez naprawę siatki przed wysłaniem. Modele wyeksportowane z CAD bryłowego są szczelne z definicji.

Każdy plik sprawdzamy po zaksięgowaniu płatności, przed przyjęciem zamówienia do realizacji. Jeśli modelu nie da się wydrukować, informujemy o tym i zwracamy całą wpłaconą kwotę. Nie drukujemy w ciemno tego, co na pewno nie wyjdzie.

Wymiary i pole robocze

Maksymalny detal to 210 × 210 × 250 mm. Większą bryłę można podzielić na etapie projektowania i połączyć po wydruku, ale w miejscu spoiny wytrzymałość jest niższa, więc przy częściach obciążanych nie zawsze ma to sens.

Sprawdź też jednostki. Model zapisany w calach i zinterpretowany jako milimetry wychodzi 25 razy za mały. Kalkulator pokazuje wymiary bryły od razu po wgraniu pliku, więc łatwo to wychwycić przed zamówieniem.

Grubość ścianek i drobne elementy

• Minimum 1,2 mm dla ściankiDrukujemy dyszą 0,4 mm, więc ścianka cieńsza niż trzy ślady dyszy będzie krucha i miejscami nieciągła. Przy elementach nośnych zaplanuj 2 mm i więcej.
• Minimum 1 mm dla wystających detaliCienkie kolce, napisy wypukłe i cienkie żeberka poniżej tej granicy potrafią odłamać się już przy usuwaniu podpór.
• Napisy wklęsłe głębiej niż 0,6 mmPłytszy grawer zlewa się z fakturą warstw i staje się nieczytelny.
• Otwory z zapasemOtwór wychodzi minimalnie mniejszy od modelu i nie jest idealnie kołowy. Przy pasowaniu na śrubę albo łożysko dodaj 0,2 do 0,4 mm luzu na średnicy.

Tolerancje i pasowania

Zachowujemy tolerancję ±0,2 mm. To standardowy i bezpieczny zakres dla druku FDM. Jeżeli któryś wymiar jest krytyczny, masz trzy wyjścia: dodać luz w modelu, zaplanować obróbkę tego jednego wymiaru po wydruku, albo, przy naprawdę ciasnych pasowaniach, wybrać inną technologię. O tym drugim piszemy w osobnym tekście: kiedy druk 3D się nie opłaca.

Przy elementach łączonych ze sobą warto zaprojektować luz świadomie, zamiast rysować pasowanie na styk i liczyć, że wyjdzie. Dwa wydrukowane elementy pasujące dokładnie w modelu po wydruku nie wejdą w siebie.

Orientacja warstw, czyli o czym łatwo zapomnieć

Wydruk FDM nie jest jednorodny. Wzdłuż warstw jest znacznie mocniejszy niż w poprzek, bo w poprzek trzyma go tylko spojenie między warstwami. Detal, który w jednej orientacji przenosi obciążenie bez problemu, w innej pęknie wzdłuż linii warstwy.

O ułożeniu na stole decyduje operator, tak żeby wydruk wyszedł możliwie najlepiej. Jeśli jednak wiesz, w którą stronę Twoja część będzie obciążana, napisz to w polu uwag przy zamówieniu. To jedna z niewielu informacji, których nie odczytamy z samego pliku.

Podpory

Zwisy nachylone bardziej niż około 45 stopni wymagają podpór. Podpory usuwamy przed wysyłką i jest to wliczone w cenę, ale zostawiają na powierzchni ślad: w tych miejscach detal jest nieco szorstszy. W podglądzie warstw zaznaczamy je na różowo, więc widzisz to przed zamówieniem.

Najtańszy sposób na pozbycie się podpór to zmiana projektu: sfazowanie zwisu, dodanie promienia albo podzielenie detalu na dwie części drukowane osobno.

Wgraj model i sprawdź podgląd warstw